کمبود ویتامین Dوارتباط  آن با ابتلا به دیابت

 یک مطالعه ی جدید که توسط محققان دانشگاه کمبریج دربریتانیا انجام گردید یافته های پژوهش های  پیشین در مورد افزایش مقدار کلسیم خون برای جلوگیری از ابتلا به دیابت نوع 2 را به چالش کشیده است. مطالعات  مشاهداتی پیشین این مسئله را مطرح کردند که کمبود  ویتامین Dموجب ابتلا به  دیابت می شود اما از آنجائیکه درمطالعات مشاهداتی به بررسی رابطه ی علی و معلولی پرداخته نمی شود دانشمندان  نتوانستند این ادعا را ثابت کنند، آنها  تنها وجود ارتباط بین این دو موضوع را مطرح  کردند، حال یک تحقیق ژنتیکی بزرگ که نتایج آن در مجله ی  The Lancet Diabetes and Endocrinologyمنتشر شده است، نشان داد هیچ مدرکی دال بر ابتلا به دیابت به دلیل کمبود ویتامین Dدرخون یک فرد یافت نشده است.

نویسنده ی ارشد این مقاله دکتر فروهی سرپرست برنامه ی اپیدمیولوژی تغذیه ای در شورای تحقیقات پزشکی  کمبریج واحد اپیدمیولوژی می گوید: در مطالعات مشاهداتی قبلی نشان داده شد که یک  خطر قوی و دائمی برای ابتلا به دیابت نوع 2 افرادی را که مقدار ویتامین Dدر بدن آنها کمتر است، تهدید  می کند، از آنجائیکه در اینگونه تحقیقات دانشمندان قادر به کنترل مناسب فاکتورهای مداخله گر و تحریف کننده مانند میزان فعالیت جسمی که ممکن است با میزان ویتامین Dوخطر ابتلا به دیابت نوع  2 درارتباط باشد، نبودند، این نتایج قابل اعتماد نیستند.

دکتر فروهی و همکارانش  با استفاده از اطلاعات چندین مطالعه ی انجام شده بروی هزاران  فرد اروپایی  ارتباط کمبود ویتامین  D را با خطر ابتلا به دیابت از طریق بررسی ژنهای کنترل کننده ی مقدار ویتامین Dموجود درخون  بررسی نمودند.

 نویسندگان مقاله از مقدار 25 هیدروکسی ویتامینDبه عنوان یک شاخص  مناسب برای اندازه گیری ویتامین  Dو وضعیت  ویتامین Dدربدن استفاده کردند.

کمبود ویتامین Dبنا به تعریف به کاهش مقدار 25 هیدروکسی ویتامین  Dبه کمتر از 50 نانومول در لیتر اطلاق می شود. در این تحقیقات مشخص گردید هیچ مدرکی دال بر ابتلا  به دیابت  نوع 2 به دلیل کمبود ویتامین Dوجود ندارد. محققان هیچ ارتباطی بین خطر ابتلا به  دیابت نوع 2 و واریته های ژنی مختلفی که مقدار ویتامین Dموجود در خون را کنترل می کنند، مشاهده نکردند. آنها دریافتند هیچ ارتباطی بین تفاوت درمیزان ویتامین Dبا چندین ویژگی دیابت نوع 2 مانند مقدار قند خون وهموگلوبین  گلیکوزیله وجود ندارد آنها  همچنین هیچ مدرکی دال بر رابطه ی علی و معلولی  کمبود ویتامین  Dو ابتلا به دیابت  نیافتند.

 دکتر فروهی می گوید: این نتایج منعکس کننده ی این است که کارآزماییهای کنترل دار تصادفی راه کلاسیکی  برای بررسی  ارتباطات علی و معلولی هستند و با این  نوع  تحقیق سرانجام مشخص گردید مصرف ساپلیمنت ویتامین Dدرتوقف ابتلا به دیابت  نوع 2 بی تأثیر است.

او  می گوید: یافته های  تحقیق اخیر مداخلاتی را که با افزایش غلظت  ویتامین Dموجود در خون  برای کاهش خطر ابتلا به دیابت نوع 2 انجام می شود توجیه پذیر نمی داند با این حال دکتر فروهی می گوید: برای بررسی عواملی که می تواند ویتامین Dرا به ابتلا به دیابت پیوند زند  باید تحقیقات دقیقی انجام گیرد تا آنزمان باید با رعایت  رژیم غذایی سالم و ورزش از ابتلا به دیابت نوع  2 جلوگیری نمود.

یکی از دلایلی که دانشمندان به ادامه ی تحقیق بروی  ارتباط  ویتامین Dو دیابت تاکید دارند  توضیحات بیولوژیکی قابل قبولی است  که وجود دارد. از آنجائیکه  فرم فعال ویتامین Dبا پروتئین هایی در سلولهای بتا در تعامل است و از آنجائیکه  مقدار ویتامین  Dدرافراد مبتلا به دیابت روند کاهشی  دارد، دانشمندان مایل به ادامه ی تحقیق برای بررسی این ارتباطات هستند. یکی دیگر از متخصصان در پیشنهادی مرتبط با این مقاله  گفته است:  یافته های  جدید نیاز به تفسیری دقیق دارند، اوهمچنین  به این نکته  اشاره دارد که علیرغم این نتایج که از مطالعات  کوتاه مدت بدست آمده است انجام کار آزمایی های بلند مدت برای نتیجه گیری نهایی ضروری است. به گفته ی دکتر Buijsseبهر حال با بدست آمدن این نتایج ابهاماتی درباره ی  تأثیر ویتامین  Dدرجلوگیری از ابتلا به دیابت نوع 2 ایجاد شده است.

منبع: www.medicalnewstoday.com/articles/283275.php